In Noorwegen is het koud
Na de
opgedane rallylessen in Finland was het nu de beurt om alle testen in praktijk
te brengen. Samen met mijn navigator Rene Smeets uit Maasbracht en Pa Bergsteijn werd er gekeken wat het beste was voor mijn
rally carrière. De beste rallyrijders komen uit Scandinavië, dus als je je met de besten wilt meten moet je daar de strijd mee aan
gaan.
Er werd gekozen voor een rally in Noorwegen een
Omdat wij niet gewoon zijn in zulke extreme omstandigheden werd informatie ingewonnen bij een in Noorwegen wonende Nederlander. Als tegenprestatie voor de hulp moesten wij dan weer veel hagelslag, kaas, en natuurlijk drank meenemen. Dat is daar niet te betalen. Een ding was makkelijk: wij hoefden alleen velgen mee te brengen want regenbanden en slicks (profielloze banden) waren daar overbodig. En de beste sneeuw- en ijsbanden komen weer uit Scandinavië. Voor op ijs wordt gebruik gemaakt van spijkerbanden. In zo'n band zitten wel 200 spijkers en zonder te lekken! Het is bijna ongelofelijk dat je op ijs bijna net zo laat kunt remmen als wij met gewone banden op een droog wegdek.
Eenmaal aangekomen in Kongsfinger gingen wij onze concurrentie bekijken. De auto’s waren heel anders dan bij ons in Nederland. Hier wil iedereen zijn auto verlagen en extra brede banden monteren om een sportief uiterlijk te krijgen. In Scandinavië worden de auto’s extra verhoogd en juist met heel smalle bandjes uitgerust. Makkelijk uit te leggen, als een lomperik met een platte voet op je tenen trapt is niet zo pijnlijk maar als je vrouw met haar naaldhak op je voetjes staat is nogal gevoelig. Technisch heet dat de druk per vierkante centimeter is dan groter met smalle banden.
De eerste dag van de rally was voor ons een redelijke teleurstelling want van een 150 deelnemers lagen we pas rond de 60e plaats en 20e in onze klasse. In Nederland zaten we altijd rond de 10e algemeen en 1e in onze klasse, wat een domper. Ik vond zelf dat ik ontzettend mijn best deed maar als onze auto kapot ging moest ik hem zelf maken. Veel coureurs kunnen vreselijk goed sturen maar weten niet hoe ze een schroevendraaier moeten vasthouden. Dus was het tijd om een babbeltje met een lokale held te maken. Half op zijn Duits een beetje Engels, de rest was Noors maakte hij mij duidelijk dat niet alle ijs even glad was. Aha, dat was de clou. Aan de schittering van het ijs kun je zien waar meer grip is. Als je dan toch niet stil kwam moest je de voorkant van de auto zachtjes langs de sneeuwmuur laten glijden. Nou, daar moest ik het mee doen. En ja, het bleek te kloppen, eindelijk snapte ik hoe zij dat bedoelden.
Ik begon
in mijn ritme te komen en klom op tot een 20e plaats en 5e in de klasse,
hiervoor was ik gekomen. Op de volgende klassementsproef rond een uur of
De eerste klassementsproef van de volgende dag sloeg ook mijn noodlot toe, zoals onze Noorse vriend zei, als je moeilijk stil komt zachtjes afremmen in de sneeuwmuur. Alleen bij mij zat er een dikke steen onder verborgen en konden wij met een kapot spatbord naar huis. Gelukkig maar!
Eerste auto
Als kleine jongen, met een vader als garagehouder zou het bijna vanzelfsprekend zijn dat je hetzelfde pad bewandelt. De een wil brandweerman worden de ander piloot maar ik wilde altijd iets met auto’s doen. Hoe is dat toch zo gekomen? Zelf heb ik een jongere broer waarvan anderen zeggen dat hij veel op mij lijkt, maar toch zijn wij totaal verschillend van karakter en zeker op jonge leeftijd was dit het geval. Ik was altijd papa’s menneke, ging overal mee naar toe, en ik vond die modderige rally auto maar wat interessant.
Tot op een dag, midden in de zomer van 1972 ( ik stam uit 1968), er buiten ons dorp Berg en Terblijt een flinke crash was gebeurd. In die tijd werd je als lokale garagehouder ook overal bij betrokken. Vader Man moest ook hier naar toe, en Maurice natuurlijk mee, vliegensvlug glijdend over de achterbank. Gordels en kinderstoeltjes waren taboe. Eenmaal aangekomen op de plek des onheil werd de schade even opgemaakt. Geen gewonden, veel glas, kapotte aardbeien en tomaten over de straat en de betrokkenen zelf die er nogal beteuterd bij stonden.
Enfin, vader Man, een zeer streng en dominant persoon begon alles eventjes te regelen. Ikzelf werd op veilige afstand gebracht met de boodschap mij voorval niet verplaatsen. Plotseling was alles opgelost. Breng de auto maar naar onze garage, dan breng ik Bér met zijn vrouw wel eventjes naar huis, riep Man de lokale politie toe. Zogezegd zo gedaan.
Maar plotseling werd het heel stil, brandweer weg, politie weg en papa weg! Wat moet je doen als jong menneke van 4 jaar? Nou gewoon beginnen te lopen. In mijn korte broek met rubberen laarsjes met ongeveer 25 graden stapje voor stapje. Dit alles is gelukkig goed afgelopen want plotseling kwam een oom net terug uit de stad en hij vond dat kleine manneke verdacht veel op Mauriceke lijken. Al is dit alles lang geleden, ik herinner het me nog goed, want het was de dag dat ik leerde dat mama nog meer boos kon zijn dan papa.
Gelukkig is dit ook nog ergens goed voor geweest. Papa had begrepen dat hij dat met Mauriceke toch moest goedmaken. Andere vaders hadden dit waarschijnlijk anders opgelost maar ik kreeg spontaan van pa dat kapotte Fiatje van de crash met de stukjes aardbei en tomaat nog op de achterbank. Mijn eerst auto wie had dat gedacht! Opvoedkundig had hij hier toch over nagedacht. Mijn vader hoopte dat ik tenminste niet meer in de auto’s van hem deed “spelen”. In mijn kinderalbum staan namelijk de nodige vernielingen welke ik als peuter had aangericht. Maar hij had hiermee ook een stok achter de deur voor als ik niet zou eten of luisteren dan dreigde hij het autootje te slopen.
Einde mist links
Bij een rally zit een groot verschil tussen rijder en navigator. Het klinkt misschien vreemd maar de navigator is de baas in de auto. De rijder gehoorzaamt! Meestal dan toch. In een auto moet de samenwerking dan ook verlopen als een ge-oliede machine. Maar wat als je plotseling twee rijders in één auto stopt?
In 1993 was ik als toeschouwer aanwezig bij de Zuiderzee rally en zag daar gentlemen driver Michel Oprey rijden in een supersnelle Mitsubishi Galant Turbo. Dat was dé auto van die tijd. Maar Michel maakte nooit optimaal gebruik van de turbo. Ik als jonge hond zou dit met zo een auto heel anders aanpakken. Later remmen, dwars gooien en dan vol op het gas! Dat had ik zo in gedachten.
In het service park stapte ik dan ook op Michel af en zette mijn gedachten om in woorden. Niet wetend dat ik ze zelfs om mocht zetten in daden. Droogjes merkte Michel op: “Dan loat dat mer ins zeen in de ELE in Eindhoven”. Zo gezegd, zo gedaan, hierbij maakten we de afspraak dat Michel de makkelijkere industrieproefjes reed en ik mocht mij uitleven in het zand. Beurtelings namen we plaats achter het stuur en de ander las dan de notes.
Dat is dus eigenlijk niet gebruikelijk, maar ik heb er altijd alles voor over gehad om maar te kunnen rijden.Tijdens het verkennen bleek al vlug dat Michel een hele andere kijk op de autosport had dan ik. Bij elke natuursteenhandelaar of transportbedrijf moest ik halt houden en werden de contacten gelegd voor zijn dagelijkse broodwinning. In de namiddag ging de rally eindelijk van start maar ik wist eigenlijk nog niet zo goed wat mij te wachten stond.
Michel is een uiterst bekwame rijder die vooral autosportervaring heeft op het circuit. Op de industrieproeven van Welschap voelde hij zich dan ook duidelijk in zijn element. Het voorlezen van mijn notes maakte duidelijk geen indruk op hem en hij reed naar wat hij zag. Ikzelf rijd altijd op de aanwijzing van de navigator maar dat ging deze reis niet op!
In de avond begon het plotseling vreselijk te regenen en het werd vroeg donker. Michel keek twee minuten voor de start eens over klassementsproef en riep toen: “Dit zie ik niet meer, hier rijd jij maar”! Snel, alle papieren aan de kant, gordels los, omspringen en maar net voor de startvlag zat ik in positie…. 5,4,3,2,1 en Go. Eerste, tweede versnelling, Michel keek alsof hij wagenziek werd, maar ik geloof dat hij toen al spijt had. Het parcours had ik verkend als navigator maar nu moest ik rijden en mijn navigator bleef maar stil. Ik reed maar op zicht tot op het moment dat ik een beslissing moest nemen om rechts of links af te slaan. Iemand voor ons was al door het lint gereden, wat moet ik doen?! Dan de stem van Michel, “och wacht dan een minuutje, dan komt de volgende en gaan we daar vlug achteraan”….. Toen toch maar gegokt en gelukkig goed gekomen.
In één van de volgende proeven kwam er een dichte mist op, ik bleef rijden maar zag geen hand voor ogen. Michel worstelde met de notes en riep plotseling: “einde mist links”…. Nou hier kon ik het mee doen, eigenlijk kon ik me niet inhouden van het lachen. Maar stilletjes verlangde ik toch terug naar mijn eigen vertrouwde navigator!
In de volgende rally van Achtmaal is het helaas dan ook fout afgelopen met dit gelegenheidsduo. Na een lang recht stuk verstond ik van Michel zoiets als: “flat left”, (flauw links, een bocht die vol in 5e versnelling genomen kan worden). Maar jammer genoeg bleek dit een haaks links te zijn. Ik reed niet op zicht maar luisterde naar de notes. Wij zijn toen letterlijk gelanceerd en met hoge snelheid een weiland in gevlogen en geland in een greppel en tegen een boom. Michel mocht een nachtje in het ziekenhuis verblijven en ik had een deuk in mijn ego opgelopen. Je ziet dat een ongeluk in een klein hoekje zit. De volgende ochtend werd bij hem thuis, samen met zijn protégee Jos Verstappen (welk ook de nodige ervaring in uitstapjes heeft), dit hachelijk avontuur omgezet in een sterk verhaal.
Laser-Fun
Wij als rijder en navigator moeten natuurlijk zorgen voor voldoende financiën om onze sport te bedrijven. Meerdere keren per jaar verzorgen we dan als “bergsteyn-motorsport”de technische ondersteuning in diverse klassieke kaartleesrally’s. Gemiddeld telt zo een evenement een 100 auto’s dus er is altijd genoeg werk aan de winkel.
Op de spaarzame momenten, dat het even rustig is zijn wij dan ten dienste van de organisatie. Zo moet er volgens het reglement diverse malen in het weekend een eigen radarcontrole worden gedaan. Nou ben ik altijd in voor nieuwe technische speeltjes en had ik mij een 220v-12v omvormer gekocht . Dit apparaat ziet er heel ingewikkeld uit in de vorm van een dikke aluminium cilinder met wat kabels en lampje. In dat weekend deden wij de service in de “Coppa d’Europa” en op een middag in het Zwitsers-Duitse grensgebied kregen Leo en ik een melige bui. Midden in een prachtig stukje parcours met fraaie haarspeldbochten hadden wij onze service bus verdekt opgesteld. Wij waren aan het wachten tot de “toppers” kwamen en ik liet Leo mijn nieuwe speeltje zien.
Op dat moment kwam Mertens uit Weert met zijn prachtige en supersnelle Porsche op een hele nette snelheid de berg naar beneden. Ik leg de aluminium cilinder over mijn arm en roep tegen Leo, "kiek de kinds der ouch eine radarcontrole met doon!" (kijk je kunt er ook radar controle mee doen). Toen de Porsche aan mij voorbijreed riep ik heel hard, "veer hubbe um" (wij hebben hem) "schrijf op startnr….." en zo geschiedde het. Mertens reed voorbij en bij de eerstvolgende mogelijkheid draaide hij terug. Zeer geïrriteerd kwam hij verhaal halen. Godver… dat je hier moet staan meten, doe dat in een dorp, enne zo hard reed ik niet! Gelijk blufte ik terug, nou dat zijn veel stafpunten, zonde, maar ja, eh je bent Limburger en wij zijn ook de beroerdste niet dus vanavond aan het diner zeg ik hoe veel het je kost. Hij vervolgde zijn weg. Die avond voor het diner werd er links en rechts al gesproken over de onverwachte radarcontrole. Er werd wat gemopperd dat het niveau in de klassieke rally’s toch wel was gedaald. Dat uitgerekend de zoon van Man Bergsteyn met een laser-gun moest staan meten. Zijn vader zou zich voor hem schamen!
Onze Mertens is bij aankomst meteen gaan kijken of er al strafpunten waren toegekend. Tijdens het diner ben ik hem gaan opzoeken en even onder vier ogen meegedeeld dat we de laser resultaten nog moesten doorgeven aan de wedstrijdleiding en dat onze tafel één van de beste witte wijnen van de kaart dronk.......Zonder tegenspraak werd er dan ook een extra fles van aan onze tafel bezorgd....
Het volgende probleem was of en hoe wij hem moesten vertellen dat we hem hadden beetgenomen. Dat we het moesten opbiechten was duidelijk en de juiste mogelijkheid bood zich al snel aan. Mertens had de volgende dag een kleine panne aan de Porsche, en wij als service boden direct assistentie en het euvel werd in no-time verholpen.
Na de serviceklus is het de bedoeling dat de deelnemers een financiële bijdrage doen voor ons back-to-the-roots programma. De een z’n d..d is de ander zijn brood, nietwaar?! Weer heb ik Mertens even apart genomen en hem met een beetje rood hoofd opgebiecht dat de reparatie een rondje van de zaak was en dat wij hem hadden belazerd met de laser-gun. Hij kon onze eerlijkheid toch wel waarderen en mijn vader hoefde zich gelukkig niet te schamen!!
Francorchamps
Begin jaren 70 ging vader Man Bergsteyn weer deelnemen aan de beroemde 24uurs race van Francorhamps. In deze tijd was een autocoureur eerder een vent met karakter en doorzettingsvermogen dan een getraind sport idool. Doping zal zeker bestaan hebben maar het idee dat iets goed werkt was vaak belangrijker dan het resultaat hiervan.
Het team uit dat jaar bestond uit 3 Limburgers, op zich is dit vrij uniek. Vader Man, Frans Lubin,uit Maastricht en Jacques Cleutjens uit Roermond. Als jonge knul van een jaar of 8 was ik ook deze keer van de partij. Mijn opdracht was weer, niet voor de voeten lopen en als pa iets nodig had ging ik hier voor zorgen. Pa Cleutjens was de teambaas en trachtte alles zo goed als het ging onder controle te houden. De auto een dikke Ford Capri liep als een trein. Zijn zoon Jacques in die tijd een jonge kerel met veel talent had ook zo zijn mindere kanten.
Voor iedere race of tijdtraining waren vader en zoon Cleutjens bloednerveus, het hele team had hier onder te lijden. Voor vader Man was zo'n race weekend een heerlijk weekend spelen en op maandag stond hij weer stralend te sleutelen in zijn eigen garage.
Natuurlijk is en was ook in die tijd goede voeding uiterst belangrijk zeker met zulke zware inspanningen, maar ieder op zijn eigen manier. Plots werd ik geroepen, Maurice! Ja pa? Ga mij eens een heerlijke hamburger en 2 warme cervolat halen en neem je zelf ook iets mee! Eenmaal terug gekomen in “ons team” keek ik op naar de boze en afkeurende blik van team baas pa Cleutjens. Mijn vader zat lekker in het zonnetje op een bankje te genieten van zijn sigaretje wachtend op zijn doping. Foeterend kwam de teambaas verhaal halen, hoe het mogelijk was dat hij zomaar een hamburger ging zitten eten en ook nog roken voor zo'n belangrijke race? Mijn vader ging hier gelukkig niet op in maar deed waarvoor hij gekomen was en reed de snelste en constanste tijden van het team!
Ik heb mij altijd afgevraagd, wat als hij in die tijd red bull gedronken had
Rallycursus
In begin jaren 80 was de autosport in opmars. Na vele jaren was er eindelijk weer eens een formule 1 coureur, Jan Lammers. Ook de rallysport werd weer populair. Vele jonge nieuwe amateurteams werden er gevormd. Anders dan bij voetbal, maar ook hiervoor moet worden getraind. Tegenwoordig bestaat er voor elke sport wel een clinic, maar in die tijd vertrok vanuit Berg en Terblijt regelmatig een groep richting zweden.
Voordat er aan deze sneeuw en ijs rallytraining werd deelgenomen werd er door Man Bergsteyn in de mergelgroeve van Terblijt een klassementsproef uitgezet. De training bestond uit voertuigbeheersing, driften en op de handrem de bocht nemen. Als jonge knul van rond de 12 jaar was ik ook van de partij. Ik was nog net op die leeftijd dat ik heilig geloofde dat wat mijn vader verkondigde ook de waarheid was. Hier zou dan ook vlug een einde aan komen. Als zoon van moest ik ook plaats nemen in een oude opel kadett die speciaal hiervoor was geprepareerd. Na een korte en strenge instructie van Pa moest ik laten zien wat ik waard was.
Het inmiddels toegestroomde publiek vond het geweldig om te zien hoe dat manneke net tussen het stuur door kon kijken en alles redelijk onder controle had. Plotseling stond pa op mijn pad, stoppen gebaarde hij. "Enne?", vroeg ik. Dat had ik beter niet kunnen doen. "Enne? Het ziet er niet uit, veel te vroeg remmen en die ene bocht kan veel harder!" Tegenspreken zat er voor mij toen nog niet in en belangrijker nog, ik geloofde hem, niet wetend dat ik eigenlijk een van de snelste cursisten was.
Met een nieuwe instructie ging ik weer op pad, nog later remmen, eerder op het gaspedaal ging door mijn hoofd. Ik had het kunnen weten, mijn uitvoering klopte precies met zijn instructie maar toch ging het mis. In de slip, op zijn zij, over de kop, met een plof lag de auto stil. De auto bleef op zijn zijkant liggen en ik wilde het wrak proberen te verlaten. Pa riep: "Zitten blijven, niks aan de hand, even recht duwen, kijken of het kadettje nog loopt en rijden maar!"
Ik snapte er niks meer van, hij was helemaal niet kwaad? Deze manoeuvre bleek bij de rally les te horen. Toen ik na een paar rondjes weer voorbij kwam liet hij mij stoppen en zei hij: "Zo nu weet je ook wat over de kop gaan is!"
Fanatieke papa's
Het begin van een (auto)sport carrière is voor de meeste niet gemakkelijk. Mijn problemen bestonden eruit de juiste mensen om me heen te vinden die me wilden helpen. Ik heb het nog niet eens over coaches of trainers maar gewoon over iemand met een rijbewijs en die het er voor over had om met mij naar een kartbaan te gaan. Sleutelen kon ik zelf wel maar ze moesten me ook kunnen aanduwen. Als ik vaak om me heen keek zag ik overal de vaders met hun zoon de skelter klaarmaken. De moeders zorgden voor de lunch in campers en tenten, wat zeer luxe en professioneel uitzag.
Talent was er ook. Jos Verstappen begon toen net op zeer jonge leeftijd voor dezelfde skelter-bond als waar ik ook voor reed. Ieder jong manneke om me heen kon je ook vragen wat ze later wilden worden: formule-1 coureur natuurlijk. Nou zo natuurlijk was dat niet, althans voor mij. Ik zelf wilde graag rallyrijden net als mijn vader. Rijden in het donker op sneeuw en ijs dat was voor mij een uitdaging. Zijn avonturen over de rally Monte Carlo, de rally van Indonesië of zelfs Canada, daar kon ik uren naar luisteren. Het grote geluk was dat mijn doelstelling veel reëler was dan de droom van al die anderen.
Het is mij uiteindelijk gelukt om toch een mooie autosport-carrière op te bouwen. Voor een groot deel denk ik ook te weten hoe het komt dat ik mijn doel bereikt heb. Druk van het thuisfront heb ik nooit gehad. Maar ik heb er wel zelf voor moeten vechten Je zou natuurlijk kunnen zeggen dat ik de lat voor mijzelf niet hoog genoeg gelegd heb. Het probleem dat je tegenwoordig bij alle sporten ziet is dat de ouders denken dat hun kind de nieuwe Michael Schumacher of Marco van Basten is. Ik begon met karten toen ik een jaar of 14 was. Maar tegenwoordig is een begin in de kartsport vanaf 6 jaar meer regel dan uitzondering.
Ze vergeten dat je kinderen hun kindertijd moet laten beleven zoals het hoort. Sporten is OK, maar de ouders mogen zelf nooit enthousiaster worden dan hun kinderen.
Rally lessen in
Finland
Een goede autocoureur moet op alle ondergronden en in alle omstandigheden goed uit de voeten kunnen. Een van de disciplines van rally bestaat uit het rijden op sneeuw en ijs. Na een aantal jaren mee te draaien in de Nederlandse rally top, vond ook ik dat het tijd was om mijn grenzen te verleggen.
Om het juiste gevoel
te krijgen gingen wij samen met een groep rally rijders naar het koude Finland.
Niet met een vliegtuig maar gewoon over de weg met een dikke Opel Omega
Met een buitentemperatuur van ongeveer –20 gingen wij dezelfde dag nog een paar honderd kilometer noordelijker richting poolcirkel. Op de autobaan net buiten Helsinki kregen wij al onze eerste les. Zout strooien bij deze extreme kou heeft geen enkel effect en in gevaarlijke bochten wordt hooguit wat zand gegooid. Wij hadden ons goed voorbereid en onze auto’s waren dan ook uitgerust met spijkerbanden. Op dit ijs reden wij met een snelheid van meer dan 140km p uur, waardoor je in Nederland al voor crimineel zou worden uitgemaakt. Maar wat schetst onze verbazing, achter ons plotseling lichtsignalen, wat was dit? Het was net alsof wij voorop reden in de file. Diverse oma's in een dikke Mercedes of Volvo met boodschappen op de achterbank, flitsten ons voorbij. Een beetje beduusd hebben we maar een plaspauze ingelast (binnen wel te verstaan).
De volgende ochtend vertrokken we naar een voor ons sneeuwvrij gemaakt meer.
Hier konden wij ons eindelijk naar hartelust uitleven. Als je zelf in de fout
ging werd je bestraft met een half uurtje sneeuw scheppen, meer kon er
eigenlijk niet gebeuren. Tot wij plotseling met onze
Voor een fles drank heeft de trekker ons weer vlot getrokken en heb ik me net als bij de wintersport nooit meer buiten de paden begeven! In de middag na schooltijd hadden de kinderen uit het dorp ons geschoten. Het is duidelijk dat in Scandinavië de gemotoriseerde sporten populairder zijn dan voetbal. En plotseling kwamen de jongere uitgaven van een Tommie Makinen en Mika Hakinnen aangereden om ons een demonstratie ijsrijden te geven. Ze waren ongeveer een 10 tot 12 jaar maar het moge duidelijk zijn dat hier de kampioenen van morgen vandaan komen. Wij moesten in ieder geval nog veel leren!
Parcours verkennen
Voor velen is het begrip racen bekend, maar bij auto rally wordt steeds een ander stuk parcours gereden op een afgesloten stukje weg. Tussen de klassementsproeven in moet een deelnemer aan de rally zich dan als gewone weggebruiker gedragen en alle verkeersregels respecteren. Deze klassementsproeven worden verreden op verharde of onverharde ondergrond, in het donker of op sneeuw en ijs. Kennis is macht, zo ook de voorkennis van het parcours. Wie niet sterk is moet slim zijn.
Zo moesten we deelnemen aan de beroemde Tulpenrally welke in begin jaren 90 verreden werd in en rondom Barneveld. Wij als Limburgers weten de weg tot en met de Belgische Ardennen toe. Maar daar bij de tulpenrally waren we in het nadeel. Als team gingen wij zelden of nooit overnachten in een hotel maar wij kozen altijd voor een verblijf in een kampeerboerderij of vakantiebungalow.
Voor de tulpenrally zaten we in een boerderij net buiten het dorp. Bij boer en boerin. Gastvrij dat ze waren! Wij mochten onze rallybolide zelfs parkeren onder een schamel afdak waar zijn trekker normaal onderstond. Nou hier bedankten wij voor. Liever onder de volle hemel, was wel veiliger. Behalve veel eitjes hield de boer ook wel van een drankje. In de avond was het in de keuken een spektakel van jewelste: boer zat samen met de plaatselijke boswachter flink te buizen. Na wat grapjes over onze Limburgse afkomst vertelden we van onze achterstand van de parcourskennis. Nou dat moet toch geen probleem wezen, dan moet ie gewoon even mien auto nemen! Ik keek even mijn co piloot aan en dacht, dit laat ik me geen twee keer zeggen.
Om alles een beetje geloofwaardig te laten overkomen trokken we ook zijn echte boswachtersjas aan, compleet met hoed en al. We vertrokken in een echte groene Renault 4, staatsbosbeheer uitvoering. Onderweg was er natuurlijk controle of de regel voor het parcours niet te verkennen wel strikt werd na geleefd. Vriendelijk groetend zijn wij alle controleurs voorbijgereden met als resultaat dat wij misschien meer plezier hebben beleefd aan het verkennen van het parcours dan aan de rally zelf.
Karting
Om in de autosport te beginnen kun je tegenwoordig aan diverse talentenjachten meedoen, maar een 23 jaar geleden was daar nog geen sprake van. Van mijn zuur verdiende vakantiegeld van het klussen in het bedrijf van mijn ouders, ging ik met mijn vader op pad om een gebruikte race-skelter (kart) te kopen. Vijftienhonderd moest hij kosten en hier werd ook geen stuiver van pa bijgelegd. Na een paar rondjes proberen op een buitenkartbaan in Verviers wist ik het zeker: dit wilde ik.
Mijn spaarvarken moest er aan geloven en ik wist waar ik aan begon, maar nooit waar het zou eindigen. Om mijn krachten te kunnen meten met anderen ging ik maar eens uitzoeken hoe en waar ik met mijn kart aan wedstrijden kon meedoen. Er was net een nieuwe kartbaan in Genk geopend en daar vonden dan ook mijn eerste wedstrijden plaats. Succes had ik niet want met mijn materiaal, van al de nodige jaren oud, kon ik niet meekomen. Zo ook de techniek, deze liet mij ook regelmatig in de steek.
Net op een moment dat het voorspoedig leek te gaan in een regenrace, stond ik weer stil. Shit, even driftig als ik ben, gooide ik mijn helm op de grond, stampte tegen mijn kart. Dit had ik beter niet kunnen doen, want op dat moment kwam vader met grote passen op mij af.
